5: 

Avvíst og full av øvund vendi hon sær til hansara og segði, at hann hevði svikið hana, og at hetta skuldi hann bøta fyri. “Tú hevur hildið meg fyri gjøldur,” segði hon við vreiði í røddini, “og hesum skalt tú ikki sleppa snikkaleysur frá, svørji eg.” Ólavur royndi at umbera seg, men øði hennara kundi ikki temjast.
Bleyta vakra útsjónd hennara broyttist til myrkt illsinni, drivið av øvundsjúku og hevndarhuga. Hon vendi sær móti honum og segði við torurødd:
“Fyri svikið skalt tú bøta,” – og í gandi bant hon hann og spann honum eina illbøn.