1:

Á garðinum hjá Ólavi Riddararós vóru øll í gongd við at gera alt til reiðar til stóru veitsluna, ið skuldi standa dagin eftir. Hetta var seinasti dagurin hjá Ólavi sum ógiftur maður, tí dagin eftir skuldi brúdleyp hansara standa.

Tó veitsluhýrur var um allan garðin, var Ólavur tungur í huga, tí hann visti, at hann var noyddur at fara av húsum at greiða eitt loyndarmál. Ólavur helt ongan hava sæð seg fara í fjósið til hest sín, har hann gjørdi seg til reiðar at ríða avstað. Men mamma hansara hevði sæð hann sníkja seg út, og hon rann út og stillaði seg fyri.

“Hvar fert tú Ólavur mín,” spurdi hon. Kløkkur fann Ólavur uppá sum frægast og segði, at hann fór at veiða. Men fyri henni kundi hann onki fjala, tí hon sá meira enn tey flestu. “Tú fert ikki at veiða hind, Ólavur mín,” svaraði hon. ”Tú fert til álvarnar.”

Stúrin gjørdist Ólavur, og royndi at lata sum onki og helt á at gera hest sín til reiðar. “Hvít er tín skjúrta, væl er hon tvigin og skorin, men um tú fert nú, verður hon í blóði aftur borin,” segði hon óttafull. Ólavur lat sum um hann ikki hoyrdi hana, og leyp á hestbakið. Hon bað og bønaði hann um ikki at fara, men Ólavur vendi mammu síni bakið, og reið avstað. Tó stúrin bað hann til Guð, at spádómur hennara ikki skuldi ganga út.